Αντρέα Γκράνκι, καλλιτέχνης, σκηνοθέτης, επιμελητής και καθηγητής, γεννήθηκε στη Φλωρεντία το 1947. Αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών το 1969, κέρδισε το Βραβείο του Δήμου της Φλωρεντίας για νέους καλλιτέχνες το 1966 και το Βραβείο Stibbert για τη ζωγραφική το 1971. Αναγνωρίζεται ως ένας από τους πρωταγωνιστές του ιταλικού καλλιτεχνικού κινηματογράφου, ένας τομέας στον οποίο έχει δημιουργήσει πολυάριθμα έργα “…από τις πιο διαυγείς, ειρωνικές και τέλειες ταινίες καλλιτεχνών, ένα είδος που στην Ιταλία ήταν από τους πρώτους που προώθησαν…” (L.V. Masini, 1989), ενώ έχει επιμεληθεί διεθνείς εκθέσεις (1976-80) τόσο στην Ιταλία όσο και στο εξωτερικό (Κέντρο Γ. Πομπιντού στο Παρίσι, Φιλαδέλφεια). Μεταξύ των πολυάριθμων συμμετοχών του ξεχωρίζουν η Μπιενάλε της Βενετίας (1978 και 2011), η Τριενάλε του Μιλάνου (1981), η Τετραετής Έκθεση της Ρώμης (1986), Η Ιταλική Τέχνη Σήμερα (Στοκχόλμη 1987), Estecne (Βαλένθια, Palau de La Scala, 1990), Κινηματογράφος τέχνης στην Τοσκάνη (Κέντρο L. Pecci του Πράτο, 2004),Ταξιδιώτες στη Φλαμίνια (Μουσείο Μετανάστευσης, Γκουάλντο Ταντίνο, 2006). Μεταξύ των πιο πρόσφατων είναι αυτές για Το διευρυμένο βλέμμα. Ιταλικό καλλιτεχνικό κινηματογράφο 1912-2012 στο Καταντζάρο (2012) και Φως. Επιστήμη. Κινηματογράφος. Τέχνη (Μέγαρο του Κυβερνήτη, Πάρμα, 2015). Το 2017, δύο ταινίες του εντάχθηκαν στη συλλογή του MAXXI της Ρώμης με την ευκαιρία της “Διπλή οθόνη. Ταινίες και βίντεο καλλιτεχνών στην Ιταλία από τη δεκαετία του ’60 έως σήμερα” σε επιμέλεια του B. Di Marino.
Μεταξύ των ατομικών εκθέσεων να θυμόμαστε Κυνηγός Γιγάντων στο Palazzo Pinucci στη Φλωρεντία (1989), Ο άνθρωπος που κυνηγά τη σκιά στο Λουγκάνο (1989), Παράπλευρα ταξίδια στην εκδήλωση «Tour Fromage» της Αόστα (1993), Παράλληλα πεπρωμένα στο CART της Falconara Marittima (2009), Το Adret και το L’Envers η οποία πραγματοποιήθηκε στο Κάστρο του S. Rhémy-en-Bosses για λογαριασμό της Περιφέρειας της Κοιλάδας του Αόστα, με έργα από το 1967 έως το 2010, η πολυδιάστατη αναδρομική έκθεση με τίτλο Ο τόπος όπου τα πεπρωμένα συναντώνται στη Δημοτική Πινακοθήκη της Βολτέρρα (2013) και η πρόσφατη ατομική έκθεση Ταξίδια χωρίς μετακίνηση στη Γκαλερί του Άνθρακα στη Φερράρα (2019). Έχει διάφορα έργα σε κτίρια και δημόσιους χώρους, μεταξύ των οποίων τα “μάτια” των δύο βιτρώ της αψίδας της εκκλησίας της Μαγδαληνής στη Σατουρνία (1996) και η τοιχογραφία με Η Αγία Λουκία, προστάτιδα της φιλανθρωπίας που δημιουργήθηκε για το Ιωβηλαίο του 2000 στον ναό του Αγίου Ιωσήφ και της Λουκίας στη Φλωρεντία, η εγκατάσταση Ο καθιστικός ταξιδιώτης μπροστά στο Μεγάλο δημιουργήθηκε για το “Μουσείο Υπαίθριο” του Δήμου Etroubles στην Κοιλάδα της Αόστα (2005).
Πώς καθηγητής Διετέλεσε για πολλά χρόνια κάτοχος της έδρας Ζωγραφικής στις Ακαδημίες Καλών Τεχνών της Καρράρα και της Φλωρεντίας, όπου μέχρι το 2012 διηύθυνε επίσης το Εργαστήριο “Νέες Εκφραστικές Γλώσσες”, στο πλαίσιο του οποίου εγκαινίασε μια νέα ερευνητική κατεύθυνση σχετικά με το “Βιβλίο του Καλλιτέχνη” με μια σειρά εκθέσεων, μεταξύ των οποίων Θέμα LIBERo (Κρατικό Αρχείο της Φλωρεντίας, 2007). Το 2010 σχεδίασε και επιμελήθηκε Διαδρομές «Πόλη των Τεχνών» σε συνεργασία με την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας, το Ωδείο Cherubini, το Ανώτατο Ινστιτούτο Καλλιτεχνικών Βιομηχανιών και την Ακαδημία Σχεδίου, συνδυάζοντας εκθέσεις σύγχρονης τέχνης με σεμινάρια ιστορίας της τέχνης, μουσικές εκδηλώσεις και συναυλίες.
Το 2017, στην Κίνα, με την ευκαιρία της “Phoenix Art Exhibition” στην πόλη της Fenghuang, υπό την επιμέλεια της Εθνικής Ακαδημίας Ζωγραφικής της Κίνας, του απονεμήθηκε το “Phoenix Art Award”. Ασχολήθηκε επίσης εκτενώς και ενεργά με ζητήματα συντήρηση και αποκατάσταση, αρχικά με τον πατέρα του Βιτόριο (Φλωρεντία 1908-1992) και στη συνέχεια με τον γιο του Τζιάκομο (Φλωρεντία 1974), πραγματοποιώντας, από τη δεκαετία του ’80 του 20ού αιώνα, πολλές παρεμβάσεις σε μνημεία που προστατεύονται από το κράτος, σε συνεργασία με τις τοπικές Επιτροπές Διατήρησης και δραστηριοποιούμενος ενεργά επίσης στην περιοχή της Σιένα και του Γκροσέτο. Το 2008 του ανατέθηκε από τη Σχολή Αρχιτεκτονικής της Φλωρεντίας να διδάξει το μάθημα “Συντήρηση των διακοσμημένων επιφανειών των μνημείων”. Είναι μέλος της Επιστημονικής Επιτροπής του νέου ’Πολιτιστικού Κέντρου Pietro Aldi“, το οποίο άνοιξε το 2016 στη Σατουρνία.
Είναι επί του παρόντος πρόεδρος της ’Τάξης Ζωγραφικής“ της Ακαδημίας Καλών Τεχνών.
Αντρέα Γκράνκι, ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα του
Ο Αντρέα είναι γιος του Βιτόριο Γκράνκι (Φλωρεντία, 20 Οκτωβρίου 1908 – 30 Νοεμβρίου 1992), δασκάλου της φλωρεντινής σχολής της Αποκατάστασης. Ο Βιτόριο γεννήθηκε σε μια οικογένεια με βαθιές καλλιτεχνικές παραδόσεις, η δραστηριότητα της οποίας είναι γνωστή ήδη από τον 19ο αιώνα. Εκπαιδεύτηκε αρχικά στο εργαστήριο του πατέρα του, Πασκουάλε (1870-1930), ενός ταλαντούχου φλωρεντινού “τεχνίτη” που ειδικευόταν στις “αρχαίες απομιμήσεις” και στα σκαλιστά και επιχρυσωμένα έπιπλα, και στη συνέχεια, τη δεκαετία του ’20, στο Ινστιτούτο Τέχνης της Πόρτα Ρομάνα στη Φλωρεντία, υπό την καθοδήγηση των Λουίτζι Καβαλιέρι και Τζιάκομο Λόλι. Η μακρά καλλιτεχνική του καριέρα, που συνυπάρχει με την πιο γνωστή δραστηριότητά του ως συντηρητή, σημαδεύτηκε από διακρίσεις και πολυάριθμες εκθέσεις τόσο στην Ιταλία όσο και στο εξωτερικό. Πίνακες και σχέδια του Βιτόριο Γκράνκι φυλάσσονται σήμερα στη Γκαλερί Σύγχρονης Τέχνης του Παλάτσο Πίττι, στην Ακαδημία Τεχνών του Σχεδίου και στη Γκαλερί Ουφίτσι.
Η σημαντική συμβολή του Vittorio Granchi επιβεβαιώνεται από τις πολυάριθμες παρεμβάσεις που πραγματοποίησε σε πίνακες των σημαντικότερων μουσείων και γκαλεριών της Φλωρεντίας, όπως αποδεικνύει ο μακρύς κατάλογος των εργασιών συντήρησης που εκτέλεσε. Από το 1934, όταν κλήθηκε από τον Ugo Procacci να ενταχθεί στην ομάδα του νεοσύστατου Τμήματος Αποκαταστάσεων της Επιθεώρησης των Γκαλεριών της Φλωρεντίας, εργάστηκε εκεί μέχρι το 1973, πραγματοποιώντας αποκαταστάσεις που θεωρούνται ιστορικές, όπως εκείνες, αμέσως μετά τον πόλεμο, στα πίνακες του Βασάριου στην Αίθουσα των Πεντακοσίων στο Παλάτσο Βέκιο και τα πολλά εκείνης της εξαιρετικά δύσκολης περιόδου που ακολούθησε την τραγική πλημμύρα της Φλωρεντίας το 1966, κατά την οποία διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο σε αμέτρητες “διασώσεις” σοβαρά κατεστραμμένων έργων, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει για την “υψηλή χειρουργική” (Umberto Baldini 1992), η αποκατάσταση του «Σταυρωμένου» του Τσιμαμπούε. Αυτή η παρέμβαση χάρισε στον Βιτόριο το Βραβείο Αλινάρι, το οποίο του απονεμήθηκε το 1991, λίγο πριν από τον θάνατό του.
Μπορείτε να αγοράσετε έργα που έχει δημιουργήσει και επιλέξει ο Maestro Granchi για το AnimaMediterranea: σε αυτή την περίπτωση, στείλτε ένα email
Που μπορεί να σας ενδιαφέρει...
Ο καλλιτέχνης Αντρέα Γκράνκι είναι στη διάθεσή σας για συμβουλές και συντήρηση έργων τέχνης.
Αν το επιθυμείτε, μπορείτε να επικοινωνήσετε με τον Andrea Granchi, κάνοντας κλικ στην καρτέλα «Επικοινωνία» και συμπληρώνοντας τη φόρμα που θα εμφανιστεί.
Επικοινωνήστε με τον Andrea Granchi
Σφάλμα: Δεν βρέθηκε η φόρμα επικοινωνίας.
EL 
IT 
EN 
ES 
PT 
FR 
DE 
JA 
ZH