Το ρομαντικό σκηνικό της λίμνης Όρτα… Ραντεβού με τον έρωτα

Ακαταμάχητο. Ένα σκηνικό που συντελεί σε κάθε ερωτική ιστορία· δεν υπάρχει, πράγματι, καλύτερο ραντεβού για μια γυναίκα που θέλεις να κερδίσεις: η Όρτα Σαν Τζούλιο, που από πάντα αποτελεί μάρτυρα τρυφερών ερωτικών ιστοριών, ενός πρώτου φιλιού, μιας υπόσχεσης αιώνιας αγάπης. Στους πρόποδες των βουνών, δυτικά της πιεμοντέζικης όχθης της λίμνης Ματζόρε, βρίσκεται η λίμνη Όρτα, που παλαιότερα ονομαζόταν λίμνη του Σαν Τζούλιο, η πιο δυτική από τις προαλπικές λίμνες, η οποία προέρχεται από τη νότια πλευρά του παγετώνα του Σέμπιονε. Ένας υδάτινος καθρέφτης με ένα νησάκι στο κέντρο του, λίγες δεκάδες μέτρα μακριά από το γραφικό χωριό της Όρτα, που υψώνεται στην ανατολική όχθη της λίμνης και επιδεικνύει με υπερηφάνεια όλη την ιστορία του, αποτυπωμένη στα πλακόστρωτα σοκάκια, στους τοίχους από ξερολιθιά και στις στέγες από πέτρινες πλάκες. Ουσιαστικά τίποτα δεν έχει αλλάξει από εκείνο το Σεπτέμβριο του 1893, όταν, στα νερά ανάμεσα στην πλατεία που βλέπει προς τη λίμνη και το νησί του Σαν Τζούλιο, διεξήχθη ο αγώνας για τη νίκη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κωπηλασίας. Το πρώτο στην ιστορία. «Το κοινό συρρέει – όπως ανέφερε ο ανταποκριτής της «Gazzetta Piemontese» – με αυτοκίνητα, λεωφορεία, λαγκά. Και οι αφίσες που κρέμονταν στις κολόνες του Παλατσόττο, του παλιού κυβερνητικού κτιρίου, υπενθύμιζαν ότι, εκτός από τους αγώνες του Πρωταθλήματος, θα διεξαγόταν και η Κωπηλατική Κούρσα μεταξύ “των νεαρών κοριτσιών του χωριού και των παραθεριστριών”. »Οι νεαροί συσσωρεύονταν κατά μήκος των όχθων την ώρα των προπονήσεων»

Έχουν περάσει 123 χρόνια από τότε, αλλά η Όρτα δεν φαίνεται καθόλου διαφορετική· οι εργασίες αποκατάστασης έχουν αναζωογονήσει τις τοιχογραφίες στις προσόψεις και τις παλιές επιγραφές, τα σπίτια έχουν ανακαινιστεί και συντηρούνται καλά, το ύφος των μικρών κήπων είναι το ίδιο, το πορθμείο που συνδέει την ηπειρωτική χώρα με το νησί προσεγγίζει την πλατεία ακριβώς όπως παλιά. Η αίσθηση ότι παρατηρείς το παρελθόν από κοντά είναι απτή. Δεν υπάρχει ούτε ένα τετραγωνικό μέτρο αυτού του αρχαίου χωριού, ούτε κάθετα ούτε οριζόντια, που να μην αξίζει να το παρατηρήσεις. Κάθε σπίτι, κάθε τοίχος, κάθε στέγη, κάθε κήπος, κάθε είσοδος είναι γεμάτη λεπτομέρειες. Ίσως επειδή η ιστορία του χωριού είναι αρχαία και η γωνιά του κόσμου στην οποία βρίσκεται είναι κρυμμένη, διακριτική, όχι θορυβώδης. Όπως και τα σοκάκια που καταλήγουν στη λίμνη, με εκείνα τα πέτρινα τοιχία όπου μπορεί κανείς να καθίσει και να κοιτάξει το φεγγάρι που αντανακλάται στη λίμνη, όπου το σκοτάδι της νύχτας διακόπτεται μόνο από κάποιο μακρινό φως ή από ένα ψάρι που πηδά στο νερό ή από το λικνίσμα μιας βάρκας. Ένα προσωπικό, οικείο, ζεστό θέαμα, γεμάτο γλυκύτητα και γοητεία, μια ατμόσφαιρα που κατέκτησε Τζιάνι Ροντάρι που έθεσε το μυθιστόρημα σε σκηνικό «Ο βαρόνος Λαμπέρτο εμφανίστηκε δύο φορές», ή αλλιώς, «Τα μυστήρια του νησιού του Σαν Τζούλιο»,  και μετά  Ο Ουμπέρτο Έκο που έκλεισε το βιβλίο Τεύχος μηδέν με τη φράση “”Το νησί του Σαν Τζούλιο θα λάμψει και πάλι κάτω από τον ήλιο» και το 2015 επίσης Τορνατόρε εντυπωσιάστηκε από αυτή τη λίμνη και την επέλεξε ως σκηνικό για ένα μέρος των γυρισμάτων της ταινίας “Η αλληλογραφία”: Το Borgo Ventoso είναι στην πραγματικότητα το νησί του Σαν Τζούλιο.