Μαρίνο, γοητευτικό και μαγευτικό σαν έναν παλιό πίνακα

Η περιοχή του Δήμου Μαρίνο βρίσκεται νότια της Ρώμης, στους Λόφους Αλμπάνι, στην περιοχή των Καστέλι Ρομάνοι, ανάμεσα στη Ρόκα ντι Πάπα, το Καστέλ Γκαντόλφο και τη Γκροτταφερράτα.  Χάρη στη θέση του στους λόφους, απολαμβάνει ένα υγιεινό κλίμα και από πάντα αποτελεί προορισμό διακοπών, αλλά είναι ακριβώς τα χαρακτηριστικά του που έχουν δημιουργήσει οινοποιητικές παραδόσεις που έχουν κάνει διάσημο το ομώνυμο λευκό κρασί με ελεγχόμενη ονομασία προέλευσης και το Φεστιβάλ του Σταφυλιού, την παλαιότερη εκδήλωση του είδους της στην Ιταλία, που ξεκίνησε το 1924 με πρωτοβουλία του ποιητή και θεατρικού συγγραφέα Έρκολε Πελίνι, γνωστού ως Λεόνε Τσιπρέλι.  Το Μαρίνο αποτέλεσε σκηνικό για πολλές ταινίες του Φεντερίκο Φελίνι, κάτι που είναι κατανοητό ακριβώς λόγω του χαρακτηριστικού του χαρακτήρα, καθώς μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής: σκαρφαλωμένο και γοητευτικό, πλούσιο σε ιστορία και τέχνη, σε παραδόσεις και λαογραφία που δεν χάθηκαν ποτέ χάρη στην προσήλωση των κατοίκων.

Την ιστορία του Μαρίνο μας την αφηγείται ο Αλεσάντρο Μπεδέτι, διευθυντής του Δημοτικού Μουσείου, ο οποίος εξηγεί: «Η πόλη του Μαρίνο οφείλει το όνομά της στο Castrimoenium, το οποίο ο Σίλλας οχύρωσε και ανέδειξε σε Municipium. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα απέκτησε σημαντική στρατηγική θέση, γεγονός που οδήγησε στον έλεγχό της από διάφορους φεουδάρχες. Μετά τους Φραντζιπάνε, το 1266 το φέουδο πέρασε στους Ορσίνι και το 1419 το χωριό περιήλθε στους Κολόννα, οι οποίοι διατήρησαν την κυριότητά του μέχρι τον 19ο αιώνα, μετατρέποντάς το από οχυρωμένο χωριό σε τόπο ανάπαυσης και αναψυχής για την οικογένεια.
Με την άνοιξη της Νέας Αππίας – συνεχίζει ο Διευθυντής – που οφείλεται στον Πάπα Πίο VI, το Μαρίνο έχασε τον ρόλο του και μετατράπηκε σε ένα ήσυχο χωριό της Ρωμαϊκής Υπαίθρου, το οποίο ανακηρύχθηκε πόλη το 1835 από τον Γρηγόριο XVI. Σημαντικά μνημεία του παρελθόντος είναι ακόμη ορατά στην ιστορική πόλη, μεταξύ των οποίων το σημαντικότερο είναι ένα ιερό του ινδοευρωπαϊκού θεού ΜΙΘΡΑ, που έχει διαμορφωθεί στο εσωτερικό μιας δεξαμενής μιας ρωμαϊκής έπαυλης. Στον πίσω τοίχο έχει ζωγραφιστεί μια πολύχρωμη τοιχογραφία που απεικονίζει τον θεό την ώρα που κόβει το λαιμό ενός λευκού ταύρου, περιτριγυρισμένη από οκτώ σκηνές.
Στο ψηλότερο σημείο του χωριού, όπου βρισκόταν το φρούριο και άνοιγε μία από τις πύλες της πόλης, βρίσκεται η πρώην εκκλησία της Αγίας Λουκίας, η οποία σήμερα στεγάζει το Δημοτικό Μουσείο.
Ιδρύθηκε στις αρχές του 12ου αιώνα πάνω σε μια ρωμαϊκή δεξαμενή και οφείλει τη σημερινή γοτθικού ρυθμού εμφάνισή της σε μια σειρά από τοξωτά τόξα, τα οποία προστέθηκαν κατά την ανακαίνιση του 15ου αιώνα· η πρόσοψή της ενσωματώνει έναν πύργο-οικία που χρονολογείται στον 10ο αιώνα, ενώ στο εσωτερικό της διακρίνονται ακόμη ένα διπλό παράθυρο, ένα ροζέτα και μια τοιχογραφία που απεικονίζει τον Άγιο Ονόφριο, τα οποία χρονολογούνται στον 14ο αιώνα. Τον 17ο αιώνα η εκκλησία αποσυνδέθηκε από τη θρησκευτική χρήση και ο ρόλος της αναλήφθηκε από τη Βασιλική Κολλεγιακή του Αγίου Βαρνάβα του Αποστόλου, η οποία ανεγέρθηκε από τον καρδινάλιο Τζιρόλαμο Κολόννα· στο εσωτερικό της σώζονται έργα των Μαράτα, Αλγκάρντι, Φερράτα και Γκέτσι, ενώ το εικόνισμα του βωμού που απεικονίζει το μαρτύριο του αγίου είναι έργο του Μπαρτολομέο Τζεννάρι, μαθητή του Γκουερτσίνο. Ένα άλλο συγκρότημα που ανέθεσαν να χτιστεί οι Κολόννα είναι το Μοναστήρι του Αγίου Ροζαρίου με την εκκλησία που σχεδίασε ο Τζουζέπε Σάρντι, η οποία διαθέτει εσωτερικό πλούσιο σε γύψινες διακοσμήσεις και ένα ταμπερνάκιο που αποδίδεται στη σχολή του Μίνο ντα Φιέζολε. Λίγο πιο πέρα βρίσκεται η εκκλησία της Αγίας Μαρίας των Χάριτων, που χτίστηκε γύρω στον 15ο αιώνα – καταλήγει ο Αλεσσάντρο Μπεδέτι – όπου σώζονται μια τοιχογραφία του Μπενοτσό Γκοτσόλι και ένας Άγιος Ρόκκος που αποδίδεται στον Ντομενίκινο.»